Wykonany przez Antoniego Frączkiewicza przed 1738 rokiem, z obrazem św. Kazimierza, autorstwa Wojciecha Eliasza z 1868 r.

Święty Kazimierz urodził się 3 października 1458 r. w Krakowie jako drugi syn króla Kazimierza Jagiellończyka. Był Namiestnikiem królewskim. Zmarł w Grodnie 4 marca 1484 r. Został kanonizowany w Rzymie 7 listopada 1602 r. przez papieża Klemensa VIII.

Św. Kazimierz uchodzi za jednego z najbardziej popularnych świętych polskich. Wysuwany jest jako wzór czystości życia, zdecydowanej postawy wobec podejmowanych i realizowanych postanowień, miłosiernej miłości wobec potrzebujących i cierpiących. Jest patronem Polski i Litwy oraz tym, którzy pełnią służbę publiczną i państwową.

Najczęściej jest przedstawiany w stroju królewskim z lilią w ręku lub klęczący przed drzwiami katedry. Jego atrybutami są: lilia, krzyż, buława, herb Jagiellonów i korona książęca.

Imię Kazimierz jest pochodzenia słowiańskiego. Składa się dwóch członów; czasownika kazi – kazić, zniszczyć oraz rzeczownika mir – sława, pokój. W ostatecznym znaczeniu znaczyłoby zniszczyć sławę. Jego wspomnienie przypada 4 marca.